دلتنگیهای شکوه

deltangihayeshokouh — Fri, 06 Nov 2009 08:42:18 GMT

دلم همیشه برایت بهانه میگیرد....

من هم تنهام....

deltangihayeshokouh — Tue, 03 Nov 2009 15:59:19 GMT

یه روز بهم گفت:«میخوام باهات دوست بشم.اخه میدونی؟من خیلی تنهام»

بهش لبخند زدم و گفتم:«اره میدونم.فکرذ خوبیه.من هم خیلی تنهام»

یه روز دیگه بهم گفت:«میخوام تا ابد باهات بمونم.اخه میدونی؟من اینجا خیلی تنهام»

بهش لبخند زدم و گفتم:«اره میدونم.فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام.»

یه روز دیگه گفت:«میخوام برم یه جای دور.جایی که هیچ مزاحمی نباشه.بعد که همه چیز روبه راه شد تو

هم بیا.اخه میدونی؟من اینجا خیلی تنهام.»

بهش لبخند زدم و گفتم:«اره میدونم.فکر خوبیه.من هم اینجا خیلی تنهام.»

یه روز تو نامه نوشت:«من اینجا یه دوست پیدا کردم.اخه میدونی ؟من اینجا خیلی تنهام.»

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:«اره میدونم.فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام.»

یه روز دیگه یه نامه نوشت و تو ش نوشت:«من قراره اینجا با دوستم تا ابد زندگی کنم.اخه میدونی؟من

اینجا خیلی تنهام»

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:«اره میدونم فکر خوبیه . من هم خیلی تنهام»

حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم

میکنه اینه که نمیدونه

من هنوز هم خیلی تنهام....

deltangihayeshokouh — Sat, 31 Oct 2009 12:08:18 GMT

من

با

دو

چشم

خویشتن

دیدم

که

جانم

میرود

deltangihayeshokouh — Wed, 21 Oct 2009 10:03:18 GMT

اخ...ای زندگی گریه ات را ببر.

خفه ام کرد این روزهای شیون و سکوت....

این روزهای یک درمیانی و تفاصل

این روزهای جا افتاده ی بی شعری و کسالت

ببر ان هق هق بیمارت را...

با توام!

بانوی دیوارهای ویران شده ی اکنون .شبح مشبک شکوه و بدبختی!

توی گوشهای من فقط صدای شیون مانده

و زاری مقطع لوس و تکراری تو!

بگذار تا تمام شود این کیمیای عشق!

بگذار بنوشم اکسیر درد را تا ته...!

دریغ...

دیر رسیده ام انگار.....

از عصر گیوتین و شوکران و اقتدار مرگ در گیلاس فلزی این لحظه های تلخ جرعه ای به پایان این نفس

بریدگی مزمن باقی نمانده است.

خسته ام میکند این گریه ی خاموشنا توانت...

زندگی کافی است.

ستاره دود شد و به درد و دروغ و هذیان پیوست.

بیا قدم به قدم با من...

اه....

گریه که ندارد....

بیا....

تا صفحه ی اخر این قصه ی لجوج راهی نمانده است.....

......سلام.......

این مطلب خیلی به حال و هوای این چند روزه ام میخورد واسه همین گذاشتمش....و به همین دلیل هر کسی یه سوالی در موردش داشت جواب نمیدم.اما جوابگوی کامنتای دیگه هستم.

فدای شما...شکوه با دلتنگیاش.....

deltangihayeshokouh — Sun, 18 Oct 2009 05:34:46 GMT

رخ

نما

تا

همه

خوبان

خجل

از

خویش

شوند....

deltangihayeshokouh — Sun, 11 Oct 2009 04:08:50 GMT

تو بگو وقتی خواب بودیم کی مداد رنگیاشو برداشت و فاصله ها رو پررنگ کرد؟

خدا کند....

deltangihayeshokouh — Wed, 07 Oct 2009 14:58:03 GMT

خدا میداند اخرین زنگ دنیا کی میخورد.

ولی ان روز که اخرین زنگ دنیا میخورد دیگر نه میشود تقلب کرد و نه دم کسی را دید.

ان روز فقط توئی و کارنامه ات و معدل نگاه و نیت و دست و زبانی که علیه تو شهادت میدهند.

و ان روز تازه میفهمی که دنیا با همه ی بزرگیش از جلسه ی امتحان هم کوچکتر بود.

و میبینی که کنار هر لحظه ات فرشته هایی ممتحن بودند که هر چه مینوشتی مینوشتند.

خدا کند ان روز که اخرین زنگ دنیا میخورد روی تخته سیاه قیامت اسم تو را جزء خوبها بنویسند.

خدا کند حواست بوده باشد...

deltangihayeshokouh — Mon, 28 Sep 2009 17:10:40 GMT

عاقبت روز وداعش سر رسید

خون دل از دیدگان من چکید

در نگاهش مهربانی بود و بس

عاشقی با هم زبانی بود و بس

گر چه لب بر بسته بود از گفتگو

در درونش ناله بود و های و هو

با سکوتش گریه را بیچاره کرد

اشک غم را بی دل و آواره کرد

مانده بودم خیره در چشمان او

بی صدا بودم ولی حیران او

کاش فریادی ز دل بیرون شدی

لیلی من از جنون مجنون شدی

گریه میکردم بدون اشک و آه

ناله ها در سینه اما با نگاه

دست خود آهسته او بالا گرفت

از دل مجنون دل لیلا گرفت

گوشه ی چشمش روان شد چشمه ای

چشمه را در چشم لیلا دیده ای؟

دل ز کف دادم منم گریان شدم.

هم نوا با اشک او نالان شدم

با نگاه آخرش پرپر شدم

همچو برگ لاله ی احمر شدم

رفتن او رفتن جان من است

دیدن او دین و ایمان من است

هر کجا باشد خدا یارش بود

دست حق یار و نگهدارش بود.

مجید سرخیل

deltangihayeshokouh — Sun, 27 Sep 2009 15:52:11 GMT

سلام.

قسمت پیوندای وبلاگمو اگه توجه کرده باشید خیلیا را لینک کردم.وقتی هم اپ میکنم تقریبا یه ساعت

طول میکشه تا بخوام به همه خبر بدم که اپوندم.واسه همین بیشتر وقتا یا کسیو خبر نمی کنم یا میرم

تو کافی نت که سرعت زیاد باشه و همه را با هم خبر کنم.پست قبلی هم به سرم زد که همه را خبر

کنم اما یه چیزی که توجهمو خیلی جلب کرد این بود که حول و حوش 20 نفر از بچه های لینک

وبلاگاشونو حذف کرده بودند یا تعطیل.همیشه واسم سوال بود که چرا وبلاگا را تعطیل میکننن و اخرش

مینویسن خداحافظ.هنوز هم دلیل موجهی براش پیدا نکردم.یعنی راستشو بخواین به نظرم این کار

خیلی بی معنیه.شاید به قول مامانم فکر میکنم که همه مثل خودمن و درکشون نمیکنم ولی من اگه

جونمم بره این وبلاگو نه حذف میکنم نه باهاش خدافظی میکنم.شاید واسه یه مدت طولانی بهش سر

نزنم ولی نمی تونم بیخیالش بشم.شاید هم الان اینو میگم و یه وقتی تو موقعیت بقیه قرار گرفتم و منم

زدم به سیم اخر و اومدم گفتم خدانگهدار اما دلم میخواد از خودم یه چیز یادگاری گذاشته باشم.اخه

میدونید چیه ؟من به خیلی از دوستام یادگاری ندادم ولی میدونن که من اینجا را دارم.شاید وقتی مردم

بیان اینجا و به یاد من و شیطونیام و لوس بازیام یه لبخند بزنن.همین خیلی کیف میده ....مگه نه؟

خزان بد نام

deltangihayeshokouh — Tue, 22 Sep 2009 15:44:18 GMT

مهر را با مهربانی ها ی من همگام کن

این خزان زرد را با نام من بد نام کن

من بهارم یاد سرسبزی ایام زمین

نوش کن دیدار من را غصه را ناکام کن

عشق را دیوانه کن افسانه را ویرانه کن

جنگ کن با بی کسی ای کاش را دشنام کن

من تمام هستی ام با من بمان و سبز باش

خواب پر تشویش مرا با خودت ارام کن

سلام.اومدم بگم که خیلی وابسته ی نت شدم.نت که نه....منظورم وبلاگ و بر و بچه هاشه...این چند تا

خبر از بر و بچه های وبلاگی بهم رسیده که یه جورایی مخمو خیلی مشغول کرده.اولیش اینه که یکی

برام کامنت گذاشته که صاحب وبلاگ (بغض بزرگترین نوع اعتراضه) خود کشی کرده.من که باورم نشد

ولی خوب با خودم گفتم شاید یک درصد راست باشه....خیلی غم گرفتم و وقتی واسه مامانم گفتم هیچ

عکس العملی نشون نداد و فقط گفت این فقط یه موردشه و از این اتفاقا زیاد میفته.اگه بخوای دنبالشو

بگیری خودتو از بین میبری.منم سعی کردم به حرفش گوش بدم و بی خیال فکر کردن بهش بشم.دومین

خبر اینه که یه نفر که اسمشو نباید بگم و باهاش یه دوستی دورادوری داشتم از طریق من با یکی از

هم دانشگاهیام اشنا شدن و پسره خیلی دوست منو دوست داشت ولی نمی دونم به چه دلیلی به

هم نرسیدند.فقط میدونم دختر هم دانشگاهیم پسره رو رد کرد.پسره که یه مدت ناراحت بود و اعصاب

نداشت .چند روز پیش ازش خبر گرفتم گفت که ازدواج کرده ولی با یه نفر دیگه.خیلی خوشحال شدم که

گذشته رافراموش کرده ولی بعد از یه کم صحبت کردن پرسید:راستی هم دانشگاهیتو

میبینی؟؟؟؟؟؟؟؟نمیدونستم بهش چی بگم....ولی شاید کارش اشتباه بوده که وقیتی هنوز داره به

عشق قبلیش فکر میکنه رفته ازدواج کرده.....سومین خبر هم این که از یه بنده خدایی از همین بر و بچه

ها یه عالمه امانتی دستم بود و دو سال پیش سر لج و لجبازی بهش امانتیاشو بر نگردوندم تا این که

چند روز پیش اومدم برم سراغش که فهمیدم رفته هندو به این زودیا برنمیگرده.....این جامعه ای که من

وابستش شدم داره برام مشکل ساز میشه.دلیلش هم بی جنبه بودن منه....از خودم حرصم

میگیره....وقتی به مامانم اون موردایی که میشه بگم و میگم فقط سرشو تکون میده و میگه این نیز

بگذرد....